درگذشت استاد سید ظهیر حسین جعفری ،ایران شناس و پژوهشگر هندی

با قلبی آکنده از تاثر واندوه باخبر شدیم آقای پروفسور سیدظهیر حسین چعفری مورخ وایرانشناس بزرگ دیروز در سن ۶۹ سالگی به دیار باقی شتافتند.
این استاد فقید عمری را صرف کارهای علمی و پژوهشی در حوزه تاریخ کردند.
مطالعات ایشان در حوزه تاریخ هند بویژه هند قرون وسطی بودTمعدودی از دانشجویان ایرانی دانشگاه دهلی هند در محضر ایشان تلمذ کرده اند.
از آن جمله آقایان دکتر صادقی، دکتر جمشیدی ،دکتر فرجی ها و‌‌‌… وخانم ها دکتر اسماعیلی ودکتر سماواتی.

استاد سید ظهیر حسین جعفری متخصص تاریخ هند قرون وسطی، تصوف هند، تاریخ فکری شرق اسلامی، تاریخ مغول‌ها و ایران‌شناسی بزرگ بودند.
ایشان سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ دبیر منتخب کنگره تاریخ هند (Indian Congress) بودند.ایشان حدود سی سال دانشجویانی هندشناسی را در کنار خودشان تربیت کردند که اغراق نیست اگر بگوییم آینده تاریخ علم به آنها بستگی خواهدداشت.
استاد جعفری از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ مدیر گروه یخش تاریخ دانشگاه دهلی بودند و پس از آن بواسطه فعالیت‌های علمی واجرایی گسترده چهار سال دیگر در این سمت ابقا شدند.
از جوایز وافتخارات این استاد فقید هر چقدر بگوییم کم گفتیم اما در اینجا بطور اجمالی به معرفی گوشه ئی از خدمات علمی ایشان می پردازم

گزیده کتابها
۱.ثبت پیشرفت تاریخ هند؛ سمپوزیوم‌ها
مقالات کنگره تاریخ هند ۱۹۹۲-۲۰۱۰ (ویرایش شده
جلد)
ناشر پریموس بوکز، دهلی نو
نویسنده/ ویراستار مشترک
۲۰۰۹
۲.قیام بزرگ ۱۸۵۷؛ مطالعات، تفاسیر و اسناد (ویرایش شده)
انتشارات آنامیکا، دهلی نو
پروفسور اس.ان.آر. رضوی
۲۰۰۶
۳.مسیر اسلامی؛ تصوف، سیاست و جامعه در هند
(جلد ویرایش شده)
انتشارات رنگین کمان، دهلی نو
دکتر هلموت ریفلد
۱۹۹۸ مطالعاتی در ۴.کالبدشکافی تحول: اوده از حکومت مغول تا استعمار
انتشارات گیان، دهلی نو
مقالات پژوهشی (ارائه شده/منتشر شده در شش سال گذشته)

گزیده مقالات
۱. «مطالعه‌ای بر گزیده‌ای از نوشته‌های خواجه حسن نظامی در مورد قیام بزرگ ۱۸۵۷»،
ارائه شده در سمپوزیومی که توسط علیگره در مورد ادبیات و واقعیت برگزار شد انجمن مورخان
در هفتاد و سومین نشست کنگره تاریخ هند، دانشگاه بمبئی، ۲۸-۳۰ دسامبر ۲۰۱۲.

۲. «مادهیاکالین بهارات من شیکشا اوام گیان کا پراسار»، ایتیهاس دریشتی، (ISSN-0976-349X)
ژوئن ۲۰۱۳، جلد ۸-۹، صفحات ۴۳-۶۶
۳. «آموزش و انتقال دانش در هند قرون وسطی». گفتمان فکری ۲۰.۱ (۲۰۱۲)، صفحات ۷۹-۱۰۲.
۴. «جنبه‌هایی از پنجاب قرون وسطی: سنت ادبی فارسی و فرهنگ ترکیبی»، سخنرانی ریاست جمهوری، بخش «تاریخ هند قرون وسطی»، مجموعه مقالات کنفرانس تاریخ پنجاب، چهل و چهارمین جلسه، دانشگاه پنجابی، پاتیالا، ۲۰۱۳، صفحات ۱۰۶-۱۲۰.

۵. «همزیستی و تضادها در اوده پیش از ۱۸۵۷: کشش‌های اجتماعی، شیوه‌های فرهنگی و دولت»، در پنل «عناصر ترکیبی فرهنگ در تاریخ هند»، هفتاد و دومین جلسه کنگره تاریخ هند، پاتیالا، ۲۰۱۱.

۶. «سبک‌های تزئینی و یادبودی و معماری هند قرون وسطی: مطالعه‌ای بر طرح‌های خوشنویسی و «گاه‌شمارها»، در پنل «معماری و صنعتگران در هند: تاریخ طراحی، فناوری و کار»، هفتاد و دومین جلسه کنگره تاریخ هند، پاتیالا، ۲۰۱۱.

۷. «طبقه کاست و زمیندار در اوده حدود ۱۶۰۰ تا ۱۹۰۰»، در میزگرد کاست: منشأ، تکامل، انتشار، سرکوب، مقاومت، هفتاد و یکمین نشست کنگره تاریخ هند، مالدا، بنگال غربی، ۲۰۱۱.

۸. «آموزش مدارس و دولت در شمال هند: مسائل ایدئولوژی و هویت در دوران پیش از استعمار و پس از استعمار»، میراث سیاسی استعمار در آسیا، مؤسسه تحقیقات تاریخی، دانشگاه ملی سئول، سئول، جمهوری کره جنوبی، ژوئیه ۲۰۰۹، ISSN 2005-7385، صفحات ۷-۳۴ (به زبان کره‌ای)؛ صفحات ۳۵-۵۴ (به زبان انگلیسی).

۹. در بخشی از کتاب «اسلام در هند قبل از ۱۲۰۶ میلادی» به طور جامع مشارکت داشته است. تاریخ هند، جلد چهارم

در یکی از جلساتی که داشتیم ایشان گفتند اجدادشان در قرن ۱۱ اسلامی از خطه گرگان ایران به هند کوچیدند.دکتر حداد عادل چند بار ایشان را بعنوان مورخ وایرانشناس هندی به بنیاد سعدی وفرهنگستان دعوت کردند.

تهیه و تدوین : کمیته فرهنگی کانون اسلامی فارغ التحصیلان شبه قاره هند