پشت پرده رسانه‌ای شدن زودهنگام حکم بدوی پژمان جمشیدی

گاهی یک خبر، پیش از آنکه حقیقتش روشن شود، راه خودش را در فضای رسانه‌ای باز می‌کند و آن‌قدر دست‌به‌دست می‌شود که اصلاحش دیگر به‌سادگی ممکن نیست. ماجرای خبر مربوط به حکم صادره برای پژمان جمشیدی هم از همین دست است؛ خبری که پیش از قطعی شدن رأی دادگاه منتشر شد و خیلی زود به تیتر و زیرنویس برخی رسانه‌های خارجی بدل شد.

مسئله صرفاً اعلام یک حکم نیست؛ به‌ویژه وقتی آن حکم هنوز قطعیت پیدا نکرده است. پرسش اصلی اینجاست که چرا برخی رسانه‌های داخلی، به‌ویژه در فضای مجازی، با عجله خبری را منتشر کردند که هنوز در مرحله بدوی قرار دارد. همین شتاب‌زدگی کافی بود تا رسانه‌های معاند، از جمله شبکه‌هایی مانند «ایران اینترنشنال»، آن را دستاویز تازه‌ای برای روایت‌های خود قرار دهند و از لحظه‌ای که خبر در رسانه‌های داخلی منتشر شد، آن را به‌عنوان زیرنویس ثابت برنامه‌هایشان تکرار کنند.

پژمان جمشیدی برای مخاطبان سینما چهره‌ای آشناست؛ حالا اما خبر حکمی که هنوز نهایی نشده، به سرعت به موضوعی داغ در فضای رسانه‌ای تبدیل شده است؛ در چنین فضایی، برخی معتقدند انتشار زودهنگام این خبر چیزی شبیه «پاس گل» دادن به رسانه‌های مخالف بوده است؛ رسانه‌هایی که همواره در جست‌وجوی سوژه‌ای تازه برای حمله تبلیغاتی هستند. همین موضوع باعث شده این پرسش مطرح شود که چه چیزی پشت این شتاب در انتشار خبر قرار دارد و چه کسانی از چنین فضایی سود می‌برند.

در این میان، کامبیز برجاس، وکیل پژمان جمشیدی، با اعلام شکایت رسمی از برخی رسانه‌ها به دلیل انتشار حکم غیرقطعی، به بخشی از واقعیت پرونده اشاره کرده است. او در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم توضیح داده که رأی دادگاه کیفری صادر و به وکلا ابلاغ شده، اما این حکم بدوی است و هنوز قطعیت ندارد.

به گفته او، این رأی ظرف 20 روز قابل اعتراض است و پس از طی مراحل قانونی و قطعیت دادنامه می‌توان درباره آن به‌صورت رسمی و رسانه‌ای صحبت کرد. برجاس همچنین تأکید کرده که به دلیل رسانه‌ای شدن حکم غیرقطعی، پیگیری حقوقی این موضوع در دستور کار قرار گرفته است.

پیش از این، برخی رسانه‌ها به نقل از شاکی پرونده اعلام کرده بودند که پژمان جمشیدی به 99 ضربه شلاق تعزیری محکوم شده است؛ خبری که خیلی زود در فضای مجازی فراگیر شد. با این حال، آنچه اکنون از سوی وکیل او مطرح می‌شود، تأکید بر این نکته است که پرونده هنوز در مرحله‌ای قرار دارد که امکان اعتراض و بررسی مجدد در آن وجود دارد.

ماجرای اخیر بار دیگر این پرسش قدیمی را زنده کرده است: مرز میان اطلاع‌رسانی و شتاب‌زدگی در خبر کجاست؟ در دنیایی که خبرها با سرعتی سرسام‌آور منتشر می‌شوند، شاید بیش از هر زمان دیگری دقت در انتشار اطلاعات اهمیت داشته باشد؛ به‌ویژه وقتی پای آبروی افراد و اعتبار رسانه‌ها در میان است.