کد خبر: ۳۸۶۲
تاریخ انتشار: ۰۱ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۵:۰۷

یادش بخیر، کلاس هفتم که بودیم، با روشِ بُرهانِ خُلف در هندسه آشنا شدیم!

 هرجا هم در فهم و استدلال در می ماندیم، سعی می کردیم از باب برهان خلف در آییم!

چندی پیش هم دوستی راجع به آیۀ 3 سورۀ بقره پرسشی طرح کرد، باز روشِ برهانِ خلف بکار آمد!

لطفاً شما هم به این سه جملۀ مستقل در این آیه توجه کنید:

الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْب کسانیکه به غیب ایمان دارند

وَ يُقيمُونَ الصَّلاه و اقامۀ صلات می‏کنند

وَ مِمَّا رَزَقْنا هُمْ يُنْفِقُون و از آن چیزیکه خدا به آنها عطا کرده انفاق می‏کنند

این سه جمله چه ربطی به هم دارند؟

این آیۀ ابتدایی کتاب آسمانی مان را باید چگونه فهم و برداشت کنیم؟

مگر می‏شود خداوند در یک آیۀ کوچک، سه جملۀ کوتاه ذکر کند که بهم ارتباط نداشته باشند!؟

 آری این سؤال، ولوله ای در اندیشه انسان می اندازد که رهایی از آن ممکن نیست!

 چون: به ایمانیات، به دنیا و آخرتم مان ربط دارد! رفتار صحیح انسان موحد را شکل می دهد!

 لذا آدم فهیم، نمی تواند بی خیال از آن عبور کند!

 وقتی در قبر پرسیده شود: مَن کتابک؟ چه پاسخ دهم!؟...

در این کلنجارِ فکری، به اشارۀ عالمِ عزیزی، فرمول برهان خلف مدد کار شد!

 از انتها به ابتدایِ آیه نظر افکندم!

يُنْفِقُونَ: اینها انفاق می‏کنند، چه چیزی را انفاق می‏کنند؟

 وَ مِمَّارَزَ قْنا هُمْ، چیزهایی که ما (خدا) روزی‏شان می‏کنیم!

در دل پرسیدم: خدایا تو چه روزی می‏کنی؟ کجا روزی می‏کنی؟

پاسخ قلبم سکوت بود و حیرت!

نا امید نشدم، با توکل به خدای مهربان فکر کردم: شاید خدا قبلش در آیه توضیح داده!

لذا سریع به جملۀ قبل توجه کردم:

وَ يُقيمُونَ الصَّلاه؛ آری هر چه هست، در نماز نهفته است!

در اقامۀ صلاه است که خداوند به انسان‏ها روزی می رساند! ارزاق زیادی عطا می کند!

 این ارزاق یک ريال و دوريال هم نباید باشد!

 چون: شما یک ريال، دو ريال داشته باشید، ده تومان، صد تومان داشته باشید، لزومی ندارد که انفاق کنید،

 زمانی شما دعوت به انفاق می‏شوید که رزق زیادی داشته باشید!

این رزق، طیب و حلال و خدایی است! زیرا خداوند فرموده: رَزَقْ نا

 آری گفته شده: ما روزی‏شان می‏کنیم، نه اینکه می‏روند رزق‏شان را کسب می‏کنند!

توجه شود، سخن از از اکتساب نیست! صحبت از رَزَقْ نا است!

پس هر چه وجود دارد، در نماز واقع می‏شود، در صلاه... اما چگونه صلاتی؟

 از طرفی چرا در هر نماز، برای ما این رزق خدایی واقع نمی‏شود که ببینیم و بِدیگران نشان دهیم؟

یا به دیگران انفاق کنیم؟

باز بر سیاقِ بُرهانِ خُلف پا فشردم و به واژۀ قبل، نظر افکندم: وَ يُقيمُونَ، اقامه کردن! نه قرائت کردن!

مخلوق، اقامۀ صلات می‏کند! و خداوند هم فاعلِ رَزَقْنا است!

 پس اگر آدم‏ها سعی کنند که اقامۀ صلات کنند، خدا هم چیزهایی روزی‏شان می‏کند، و روزی خدا اینقدر زیاد، اینقدر حلال، اینقدر طیب، اینقدر قیمتی است که جا دارد:

 اقامه کنندگان، به دیگران هم انفاق کنند!

 اما این چگونه اقامۀ صلاتی است که در آن خداوند انسان‏ها را روزی می‏دهد؟

ربِ حنانِ سبحان، اینقدر زیاد عطا می‏کند، که انسان‏ها بتوانند مدام هم انفاق کنند!

این موضوعِ مهم چگونه متصور است؟ چه تصویری باید داشته باشیم تا نیک بفهمیم؟

شاید ابتدا تصویرِ یک " باغ" مناسب تر باشد!

باغی خدایی! به حسبِ بارانی که خدا جاری کرده، به حسبِ خاک مناسبی که خدا عطا کرده،

به حسبِ محبت‏هایی که خدا جاری کرده... این باغ پُر و پیمان است، پر از محصولات و میوه های گوناگون...

خدا از طریقِ باغ ارزاق عطا کرده! اینقدر زیاد، که هم برای زندگی خودتان استفاده کنید، هم انفاق کنید!

خوب این چه باغی است؟ این باغ کجاست؟ آیا هر نمازی مثل باغ می‏ماند؟

این همه آدم ها نماز می‏خوانند، ولی گویا چیزی گیرشان نمی‏آید که بخواهند انفاق هم بکنند!

ای خدای قادر و مهربان! این چه نمازی است که اگر اقامه شود، تو از طریق آن باغ نماز،

 ارزاق زیادی عطا می‏کنی؟ به حدی که اضافه هم داشته باشیم، انفاق کنیم...

براستی رمزش چیست؟ چون همه محتاجیم...

باز با در بسته مواجه شدیم؟ خوب، باز روشِ بُرهانِ خُلف را بکار گیریم!

در جملۀ قبل الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ گفته شده! اما این چه جور غیبیاتی است که اگر انسان به آنها ایمان داشته باشد، با ایمان به آنها، قرائت صلات تبدیل به اقامۀ صلات می‏شود؟

متأسفانه ما قرائت صلاه می‏کنیم، نه اقامه صلاه، لذا محصول هم نداریم!

ما قرائت باغ می‏کنیم نه اقامۀ باغ!

یعنی: وقتی از باغ یک ساعت، فقط حرف می زنیم، خوب پر واضح هست، هیچ محصولی هم نخواهیم داشت و انفاقی هم نمی توانیم بکنیم!

ولی یک باغدار، اقامۀ باغ می کند! و محصول هم بقدر سعی بر می دارد!

 اما ما که قرائت باغ می کنیم، محصول هم نداریم! چون: اینها خیلی باهم تفاوت دارد!

حال اگر بندۀ خدایی به خدا عرض کند:

تا به حال از قرائت باغ چیزی گیرم نیامده، می‏خواهم اقامۀ باغ کنم! مولایم چکار کنم؟ درمانده ام!

 پاسخِ صریحِ رَبِّ الْعَالَمِينَ در آیۀ 3 سوره بقره اینست که: باید ایمان به غیب داشته باشی!

شایان توجه است که: وقتی خداوند دعوت به صلات می‏کند، یعنی هر کدام از ما که یک زمین داریم،

 اگر ایمان به غیب داشته باشیم، زمین مان می‏شود باغ!

 آری اگر ایمان به غیب نباشد، چیزی در این باغ ظاهر نیست، تا برداشت شود!

 اما غیب چیست؟

در راستایِ توحیدِ ولایی، و نظر به آیۀ 59 سورۀ نساء

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ

 غیب یعنی: امامتِ" أُولِي الْأَمْرِ"، امامت اهل‏بیتِ رسول الله علیهم‏السلام به فرمان خدایِ خالق ، امامتی که وجود دارد، ولی فعلاً به چشمِ مادیِ همگان دیده نمی‏شود، ولی آثار و برکاتش مشحون و مملو، مدام جاری است!

حال اگر با ایمان به این رکن معرفتی وارد نماز شویم، زمین بایرمان، باغ خواهد شد!

 و می‏توان محصول برداشت کرد! و بقدری ثمر زیاد است که می شود انفاق هم کرد!

 مشابه این مفهوم را در آیۀ 104 آلعمران می یابیم: وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ

الْخَيْر، یعنی: ولایتِ اهلبیتِ رسول الله علیهم السلام به امرِ مالکِ یومِ الدین!

سیرۀ الهی اینست که، مردم را دعوت به خیر و ولایت کنیم!

سپس با دعوت به ولایت، برویم داخل، و برداشت کنیم: وَ يَأْمُرتُونَ بِالْمَعْرُوف!

اگر مردم محصول زیادی داشته باشند، بالطبع دیگر کسی دزدی وخیانت و... نمی‏کند!

 نیازی هم نیست خیلی از اوقات نهی از منکر کنیم!

 خلاف و خیانت و دزدی زمانی واقع می‏شود که مردم کم داشته باشند و ثمر نبینند!

 وقتی همه غنی باشند و خود را در محضر مولا ببینند، دیگر جرم و گناه برچیده می شود،

 یا بسیار کم  می‏شود!

 مگر گه گاهی، آدمی مریض بخواهد دُزدی و پَلَشتی کند!

 اگر می‏خواهیم جامعه ای نمونه و نیکو داشته باشیم، بکوشیم: بیشتر همدیگر را دعوت به ولایتِ الله و ایادیش کنیم! همان سلسله خلافتی که خدا خواسته، و به امرش، رسول الله (ص) بیان کرد،

 و در کتاب های آسمانی ذکر شده: وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ

خلاصه اینکه: بدون ایمان به غیب، یک زمین بایر داریم! زمین بایر هم محصول ندارد که حالا بخواهیم انفاق کنیم!

از ایستادن در زمین بایر و از باغ حرف زدن هم، چیزی حاصل نمی‏شود!

جداً اگر طالب باغ و ثمرات هستیم، باید باغداری کنیم، اقامۀ نماز! وَ يُقيمُونَ الصَّلاه

نه سخن رانی و قرائت کردن  نماز!!

 به تبعِ اقامۀ نماز، محصول برداشت کردن! محصولی که خدا در آن باغ به شما عطا می‏کند: وَ مِمَّا رَزَقْ نا!

اما در عمر بشری، اینها چقدر میسر است؟ یک‏بار در زندگی، دوبار...؟

 خداوندِ حکیمِ مهربان،  فعل مضارع به کار گرفته: الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْب، یعنی: استمرار!

یعنی: تا وقتی شما ایمانِ صحیح به غیب دارید، و اقامۀ صلاه و باغداری می کنید،

 از آن چیزیکه خدا روزی‏تان می‏کند انفاق کنید! و این موضوع پیوستگی و جریان دارد!

 نگران نباشید هر چقدر انفاق کنید، رزق‏تان وجود دارد و کم نمی شود!

همۀ اینها وجود دارند، ثبات دارند، چون بندِ به ایمانِ به غیبِ شماست!

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ...

عبد مالک یوم الدین

انوشه گیلانی نژاد

28/11/96

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
نیازمندیها
مطبوعات و خبرگزاریها